Τρίτη, 28 Νοέμβρη 2006, κατά τις 09:00 το πρωί, κυρία γύρω στα 38 (μιλάμε για προσέγγιση τώρα, όχι αστεία) ζητάει τα τσιγάρα της. Μαζί, έχει την 3χρονη (μες στο νερό) κορούλα/ανηψούλα της, η οποία από την πρώτη στιγμή ζητάει Αυγό Kinder-έκπληξη. Η κυρία αρνείται λέγοντας τα κλασσικά “έχουμε πολλά στο σπίτι“, “πήρες και χθες, γιατί ξαναζητάς” κ.α.
Το παιδάκι συνεχίζει να ζητάει το αυγουλάκι κι εκείνη παύει να του δίνει σημασία, καθώς εστιάζει την ματιά της, στο έγκυρο, σοβαρό, επιστημονικού περιεχομένου περιοδικό “Paparazzi“. Σαν να μην υπάρχω, ανοίγει το περιοδικό, διαβάζει το ζωής και θανάτου άρθρο που τόσο την ενδιέφερε και αγνοεί πλήρως το κοριτσάκι που έχει πλέον μελανιάσει να ζητάει το καταραμένο Kinder αυγό!
Κάποια στιγμή, η ανάγνωση τελειώνει και η κυρία λέει: “ΌΧΙ! Δεν θα πάρεις τίποτα! Να! Δες πως μας κοιτάζει αυτός ο κακός κύριος! Μαλώνει αυτός ο κύριος! Και έχει και μούσι!“
(ακολουθεί σκηνοθετική περιγραφή της σκηνής)
* Κυρία ζητάει τσιγάρα και πληρώνει
* Αφανάσουλας δίνει ρέστα, λέει “ευχαριστώ“.
* Κυρία απλώνει χέρι αποφασιστικά, αρπάζει “Paparazzi“, ξεφυλλίζει
* Παιδάκι κλαίει για αυγό Kinder
* Κυρία ξεκινά την ανάγνωση
* Παιδάκι κλαίει
* Αφανάσουλας κοιτάζει την κυρία, ενώ “φορτώνει σταδιακά”
* Κυρία τελειώνει την ανάγνωση και αφήνει περιοδικό στην θέση του
* Μάτι Αφανάσουλα γυρίζει!!!
* Κυρία μαλώνει παιδάκι λέγοντας: “ΌΧΙ! Δεν θα πάρεις τίποτα! Να! Δες πως μας κοιτάζει αυτός ο κακός κύριος! Μαλώνει αυτός ο κύριος! Και έχει και μούσι!“
* Αφανάσουλας συνεχίζει να κοιτάζει την κυρία -αυτή τη φορά με το απαθές βλέμμα της αγελάδας αλλά και του ανυποψίαστου, για την τροπή των γεγονότων, περιπτερά… (στα δύο είδη βλέμματος στηρίζεται και η έκφραση “Δες πως μας κοιτάζει αυτός ο κακός κύριος!“)
Αυτό ήταν! Αφού συνήλθα από το surprise sneak attack είπα, ορθά κοφτά: “Δώστε μου πίσω ΤΩΡΑ τα τσιγάρα που σας έδωσα και πάρτε τα 3 € σας! Εγώ δεν είμαι μπαμπούλας! Αντίθετα με εσάς, τα λατρεύω τα παιδάκια!”
Πάντως, πριν συμβεί αυτό, το οποίο η καλοσυνάτη κυριούλα δεν περίμενε από πουθενά, φρόντισε να δικαιολογηθεί σε μένα, αν και με δυσκολία την άκουσα, λόγω θυμού. Ψέλισσε κάτι σαν “να, ξέρετε, το φοβάται το μούσι“…
Αχαχαχα….πλάκα κάνεις…αυτή και αν είναι Ιστορία!!
Τρομερή η κυρά!!!
Είναι γεγονός….. ο αποτελεσματικότερος τρόπος να τρομοκρατήσεις τρίχρονα παιδιά….. όχι ο μπαμπούλας… ούτε η γριά μάγισσα με τη μαύρη σακούλα που μαζεύει τα άτακτα παιδάκια….αλλά…..Ο ΠΕΡΙΠΤΕΡΑΣ ΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΙ!!!!!!
Παναγιωτάκη μου, εγώ που ήμουν εκεί θα έλεγα “τρομερό θράσσος η κυρά…” και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να είμαι το παιδάκι… Όχι γιατί δεν θα έπαιρνα το αυγό, όπως καταλαβαίνεις, έτσι;
Ελευθερία, γιατί νομίζεις ότι ασχολούμαι 20 χρόνια με παιδικές κατασκηνώσεις; Μα, γιατί άλλο από το να βελτιώσω την τεχνική εκφοβισμού που από φυσικού μου έχω, ώστε να γίνω πλέον ο απόλυτος φόβος και τρόμος για τα μικρά παιδάκια…
Αααχ, σαν δεν ντρεπόμαστε… Μεγαλώνουν και παιδιά αυτοί οι άνθρωποι…
ton pairnetai. ego eimai me thn kyria. epeidh h8ele dld to skatopaido kidder malakia prepei ayth na tu parei??1! e?
AI ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ.
Ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι το ευκολότερο που έχω να κάνω, είναι να σβήσω το σχόλιό σου και να σου στείλω ένα mail, στο επίπεδο και το ύφος που χρησιμοποίησες. Ο μόνος λόγος που δεν το κάνω, είναι γιατί δεν πιστεύω στην τιμωρία ή στις ποινές, αλλά στον διάλογο και την σοβαρή ανταλλαγή απόψεων και θέσεων.
Αντιλαμβάνομαι το πνεύμα στο οποίο γράφεις, “καφρίλες” δεν έχω κάνει λίγες στην ζωή μου -και δεν θα σταματήσω να κάνω- αλλά δεν νομίζεις ότι, αν μη τι άλλο, το ύφος σου δεν ταιριάζει καθόλου στην συγκεκριμένη περίπτωση; Προφανώς και δεν το βλέπεις έτσι, οπότε απέφυγε να απαντήσεις “δεν με νοιάζει ρε…¨ αλλά σου προτείνω να ξανασκεφτείς αυτό που λες. Διότι, εμένα δεν με απασχολεί το γεγονός ότι έβρισες απρόκλητα και χωρίς λόγο, αλλά η θέση σου αυτή καθ’ αυτή.
Κι εγώ δεν πιστεύω ότι έπρεπε να αγοράσει το καταραμένο αυγό στο παιδάκι της η κυρία, αλλά ο τρόπος που ενεργείς, που λες ή πράττεις κάτι, είναι που κάνει την διαφορά. Διότι αυτή η “κυρία” είναι το παράδειμγα και η επιρροή του μικρού παιδιού της και άρα αυτό, θα μάθει να αντιδράει και να λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο στην ζωή του. Κι αυτό το σενάριο, είναι τουλάχιστον θλιβερό.