Είναι Κυριακή, πριν το μεσημέρι. Προς το τελείωμα της μεγάλης νυχτερινής βάρδιας του Σαββατόβραδου, η οποία διαρκεί από τις 00:00 του Σαββάτου, ως τις 12:00 της Κυριακής περίπου.
Πολύ ηλικιωμένος κύριος, γνωστή φυσιογνωμία της γειτονιάς, όχι όμως και (καθημερινός) πελάτης, προσεγγίζει το περίπτερο από την πλευρά της πόρτας, δηλαδή αντίθετα από εκεί που εξυπηρετούνται συνήθως οι πελάτες. Το παρουσιαστικό του, σχεδόν νεκρικό. Χλωμός, κοκκαλιάρης και με αυτή την ανατριχιαστική μυρωδιά της ναφθαλίνης και των γέρικων σωμάτων. “Δώσε μια εφημερίδα” λέει.
“Τι εφημερίδα θέλετε;” ήταν η λογική απάντηση.
“Τι εφημερίδα;” ρωτάει με έντονο, βλοσυρό ύφος, σαν να έκανε παρατήρηση. “Δεν ξέρεις τι εφημερίδα;“
“Όχι, αλλά δεν πειράζει. Πείτε μου και θα σας δώσω.“
“Δεν πειράζει;” ξαναρωτάει, αυτή την φορά αυξάνοντας την ένταση της φωνής και μάλιστα κάνοντας το ύφος ακόμα πιο σοβαρό.
“Όχι, δεν πειράζει. Πείτε μου ποια θέλετε” επιμένει ο ανυποψίαστος περιπτεράς…
“Ποια θέλω; Δεν με ξέρεις; Δεν ξέρεις ποιος είμαι;“
“Όχι, δεν σας ξέρω, αλλά και πάλι δεν πειράζει…“
“Ώστε δεν με ξέρεις, ε; Εδώ απέναντι δεν μένω; Εδώ στον τρίτο όροφο;” ρωτάει, αλλά με σαφέστατο τόνο κατάφασης.
“Όχι, δεν ξέρω που μένετε, ούτε ποιος είστε. Πείτε μου παρακαλώ ποια εφημερίδα θέλετε, γιατί έχω και δουλειά” ήταν η απάντηση πλέον, με σαφέστατα πιο κοφτό κι απότομο ύφος.
Εκεί, άρχισε εμφανώς να κομπιάζει. Δεν ήταν, ούτε τόσο σίγουρος, ούτε τόσο επιθετικός. Όχι γιατί άλλαξε το ύφος των απαντήσεων. Αλλά γιατί δεν θυμόταν τι εφημερίδα παίρνει, για αυτό άλλωστε υιοθέτησε και την επιθετική συμπεριφορά.
Αναγκάστηκα να του δείξω όλες τις αθλητικές εφημερίδες (γιατί τέτοια ήθελε), μέχρι να θυμηθεί ποια ήταν αυτή που ήθελε. Την στιγμή μάλιστα που, όλες οι εφημερίδες που πωλούνται εντός του περιπτέρου, είναι αναρτημένες στο πλάι.
Ελπίζω να μην γίνω ένας τέτοιος παππούλης κι εγώ.
