Είναι Κυριακή ξημέρωμα, 25 Μαρτίου 2007. Έχει περάσει το πρώτο μισό της μεγάλης 12ωρης βάρδιας του Σαββατόβραδου και επικρατεί γενικότερη ησυχία. Ούτως ή άλλως, την Κυριακή τα πράγματα είναι ήρεμα, μέχρι να αρχίσει το ποίμνιο να μαζεύεται σιγά σιγά στην εκκλησία απέναντι. Είναι μόνιμο στέκι. Σερβίρει και ζεστό ψωμί, το οποίο πολλές φορές έρχονται και τρώνε στο περίπτερο οι πιστοί. Προσφέρει και καθαρό νερό, μια φορά κάθε αρχή του μήνα. Κάποιoi συνηθίζουν να μας ραντίζουν με δαύτο.
Σε ανύποπτο χρόνο λοιπόν, πλησιάζει από μπροστά ένας μεσήλικας άγνωστος άντρας, γκριζομάλλης, με τετράγωνα γυαλιά μυωπίας, αδύνατο γωνιώδες πρόσωπο και εντελώς τετραγωνισμένο μέτωπο. “Καλημέρα Ελλάδα” αναφωνεί, ενώ διάφορες συνοδευτικές μυρωδιές, κάνουν επίσης την εμφάνισή τους…
“Δώσε μου δύο εισητηριάκια ρε αδερφέ, σε παρακαλώ!” λέει και με το που τελειώνει η συναλλαγή, αρχίζει να αλυχτά, ως δαρμένος σκύλος. “Όχίιιιιιιιιι! Οχίιιιιιιιιι” (προφέρεται όπως σας το γράφω. Με δύο τονισμούς. Έναν πρώτο στο “ό” και έναν δεύτερο, έπειτα από στάση στο “ί”) “Πως είναι δυνατόοοον; Πως το πάθαμε εμείς αυτόοοοο; Όχίιιιιιιι! Πως μας την έφεραν έτσι;“
Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, ο άνθρωπος μόνο που δεν έβαλε τα κλάμματα. “Ξέρεις τι είναι, αδερφάκι μου, να σε κερδίζουν, μέσα στην πρωτεύουσά σου, παραμονή της εθνικής επετείου για την απελευθέρωση, οι Τουρκαλάδες; Ξέρεις; Ξέρεις τι θα πει να ντρέπομαι να γυρίσω στο σπίτι μου απόψε; Αχ! Τι μας έκαναν; Αχ! 4 γκολάκια μας έβαλαν! Αχ! Ένα για κάθε αιώνα σκλαβιάς! Αχ! Τι ντροπή! Πως το πάθαμε εμείς αυτό; Τι θα λένε τώρα στην Ευρώπη; Όχίιιιιιιιι“
“Εντάξει, ηρεμήστε κύριε. Ποδόσφαιρο, είναι. Μην κάνετε έτσι…“
“Όχι! Δεν ξέρεις τι σημαίνει για αυτό! Εμείς πολεμήσαμε για να απελευθερωθούμε από αυτούς, κι αυτοί μας έριξαν 4 γκολ. Το καταλαβαίνεις; Τι ντροπή!“
Την πολιορκία ήρθε να λύσει μια φωνή από πίσω του, που παρακαλούσε για δύο εισητήρια λεωφορείου. “Έγινε ρε αδερφέ. Πάω κι εγώ τώρα στο σπίτι μου. Θα τα ξαναπούμε…“
