Είναι απόγευμα Τετάρτης κι ενώ δούλευα το πρωί, βρέθηκα στην γειτονιά και είπα να περάσω μια βόλτα από το Ζωντανό Κουτί, να δω τον φιλο και συνάδελφό Λουκά.
Είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω άλλωστε, οπότε βρίσκομαι κοντά στην δουλειά, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι ώρα θα σου χτυπήσει την πόρτα η “ανάγκη”. Κι ως γνωστόν, ο μεγαλύτερος εχθρός του περιπτερά, είναι ο προστάτης…
Τελικά, η παρουσία μου δεν ήταν αναγκαία, καθώς τον Λουκά είχε ήδη επισκεφθεί ο φίλος Τάσος κι επικρατούσε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, παρά την καλοκαιρινή ζέστη. Κάποια στιγμή, δύο γυναίκες κι ένα κοριτσάκι πλησιάζουν και ζητούν κάποιες κούτες τσιγάρων. Το κοριτσάκι κοιτάζει (δια της αφής – μάλλον δεν ήταν οπτικός τύπος) μια από τις σκαλιέρες με τις τσίχλες. Η οπτική παρατήρηση όμως ολοκληρώνεται με την κατεδάφιση της εν λόγω σκαλιέρας.
Πηγαίνω από μπροστά, λοιπόν, να συμμαζέψω, όταν διακρίνω πως ενώ το κοριτσάκι έκανε κίνηση να τα μαζέψει, η μάνα του το απέτρεψε, λέγοντας “άφησε τα κάτω!μην τα πειράζεις!“
Εγώ, αν και φανερά εκνευρισμένος, είπα στο μικρό παιδί “δεν πειράζει, θα τα μαζέψω εγω..” κι ενώ ο κάθε ένας θα περίμενε απλώς να τραβηχτούν για να κάνω τις απαραίτητες κινήσεις, οι δύο γυναίκες -μάνα και γιαγιά της μικρής προφανώς- άρχισαν να μου επιτίθενται φραστικά.
“Βέβαια και θα τα μαζέψεις εσύ. Τι περίμενες; Να τα μαζέψουμε εμείς; Μην μας πεις τώρα ότι φταίει το παιδί!” Στο σημείο εκείνο, ο Τάσος είχε έρθει από μπροστά να δει τι είχε συμβεί, αντ’ αυτού όμως, είδε εμένα σε απολογητική σχεδόν θέση, να λέω “κανείς δεν κατηγόρησε το παιδί. Τα παιδιά, άλλωστε, δεν φταίνε ποτέ!“
Προς ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη μου, τις ακούω αμφότερες να συνεχίζουν, με φράσεις όπως “πολλά λες! Άντε, μάζεψε τα τώρα. Να κάνεις και καμία δουλειά!“
Εμβρόντητος, κατάφερα να σχολιάσω “σας πληροφορώ πως δουλεύω τουλάχιστον 12 ώρες ημερησίως. Και αν μη τι άλλο, η δουλειά μου δεν είναι να μαζεύω αυτά που ρίχνουν κάτω οι πελάτες…” Εκεί που θεώρησα πως η κουβέντα θα τελείωνε, για ακόμη μια φορά οι δύο γυναίκες, με πρώτη την μεγαλύτερη σε ηλικία, με εξέπληξαν για ακόμη φορά.
“Τώρα τι θέλεις; Να μην ψωνίζουμε από εδώ; Τι καταλαβαίνεις;” Τα έχασα. Κρέμασε το στόμα μου, όπως λέμε… Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, είπα “δεν κατάλαβα το ύφος σας. Με απειλείτε;” πριν προλάβω να ζητήσω πίσω τις κούτες που αγόρασαν, δείχνοντας πως δεν τοποθετώ τίποτα πάνω απ’την αξιοπρέπεια και την αξία του κόπου μου, αυτές ξεκίνησαν ήδη να φεύγουν.
Ο Τάσος μόνο πρόλαβε να τους πει, καθώς ήταν πιο πίσω ο ίδιος “κι εσείς δεν μιλάτε όμορφα. Έχετε άδικο.” Όμως η κουστωδία είχε ήδη απομακρυνθεί.. Κι εμείς απλώς μείναμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο…
Το πιο γελοίο της υπόθεσης είναι πως δεν πρόκειται για σταθερούς πελάτες. Όχι ότι αλλάζει κάτι αυτό, ως προς την συμπεριφορά μου απέναντι τους ή την υποχώρηση μου σε θέματα ηθικής. Απλώς το αναφέρω για να δείξω πόσο κενή και ψεύτικη ήταν η “απειλή” τους.
ασχετα με το ποσες φορες συναντησα τετοιου ειδους ανθρωπους ποτε δεν επαψαν να με σοκαρουν οι προεκτασεις παρομοιων περιστατικων… τετοια ατομα “χαριζουν” στους στοχαστες χειροπιαστα παραδειγματα της συνεχους παρακμαζουσας της πνευματικης-κοινωνικης υποστασης του ανθρωπου… περισσοτερο απο το πρεζακι με την πορτοκαλαδα που ανεφερες σε προηγουμενη καταχωριση σου λυπαμαι εκεινους που αλληλεπιδρουν σε καθημερινη βαση με τις εν λογω κυριες και ακομα πιο πολυ το κοριτσακι το οποιο αναλογα με το χαρακτηρα που θα παρουσιασει σε μεγαλυτερη ηλικια ειτε θα καταπιεζεται ψυχικα απο την μητερα και τη γιαγια της ειτε σε περιπτωση που εχει πιο “ελασιμο” χαρακτηρα θα καθρεφτιζεται στις πραξεις του η κληρονομια που περασε “χερι με χερι” απο τη γιαγια του στη μητερα του και αργοτερα στην ιδια…
η ερωτηση που θελω να σου κανω ειναι ποσο μακρια πρεπει να φτασει το μυαλο ενος ανθρωπου για να σκαρφιστει μια εφαρμοσιμη λυση για την εξαλιψη τετοιων δειγματων ανθρωπων στο μελλον απο τη στιγμη που ενα μικρο ποσοστο της κοινωνιας μας απαρτιζεται απο εμας που ζηταμε ηθως βγαλμενο απο τη ζωη και οχι απο σκονισμενα βιβλια και σωστη εκπαιδευση με αντικρυσμα οχι μονο επαγγελματικο αλλα και κοινωνικο, και ενα μεγαλο ποσοστο της κοινωνιας χαρακτηριζεται απο ενα φασμα ανθρωπων με νοοτροπια σαν των παραπανω κυριων που ζουν σε ενα κοσμο “καστας”απο τη μια και “υποτελικων” απο την αλλη (των οποιων η νοοτροπια αποτελει ενα μικρο χρωματακι στο φασμα αυτο); σε ρωταω γιατι ειμαι απλα ενας φοιτητης 20 χρονων και το μυαλο μου δεν φτανει να τη βρει αυτη τη λυση παρα μονο μπορω να σκεφτω μεμονομενες πτυχες που αποσκοπουν μοναχα στη βελτιωση της καταστασης, εσυ με την πιο μακροχρονη εμπειρια σου στη ζωη και με μια ακομα πιο εμπλουτισμενη εμπειρια στο “ζωντανο κουτι” τι εχεις να μου πεις ;
Πάντως, σίγουρα η λύση δεν θα βρεθεί με απαξιωτικές αρχές σκέψης και νοοτροπία. Εννοώ πως, αν η βάση της σκέψης σου είναι το “είμαι απλά ένας 20χρονος φοιτητής και το μυαλό μου δεν φτάνει…” τότε, είναι σίγουρο πως και οι μεμονομένες πτυχές που σου έρχονται στον νου, θα λειτουργούν μέσα από χάος και δυσκολία.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να δει κανείς το συγκεκριμένο ζήτημα. Όπως έχω ξαναγράψει, το φαινόμενο/πρόβλημα, εστιάζεται περισσότερο στην έλλειψη βασικών αρχών, ήθους και συντεταγμένης σκέψης. Βασική προϋπόθεση των οποίων είναι η παιδεία, όχι του σχολείου όπως σωστά αναφέρεις, αλλά η κοινωνική, η ανθρωπιστική που πηγάζει μέσα από την (θέλω να πιστεύω έμφυτη) ευαισθησία του ανθρώπου προς άπαντα γύρω του.
Υπάρχουν, επίσης, αρκετές συμπεριφορές που κανείς μπορεί να υιοθετήσει, προκειμένου να ανταπεξέλθει των καταστάσεων. Κι εδώ θέλει τεράστια προσοχή. Γιατί, η ευαισθησία, οι ανησυχίες και ο προβληματισμός, μπορούν εύκολα να δώσουν την θέση τους στο ελιτισμό, στην απομόνωση, στην απανθρωπιά. Μην νομίζεις, πολλές φορές υπήρξα στην καθημερινή ζωή μου απαξιωτικός και ελιτιστής, διότι απλώς δεν μπορούσα να πιστέψω τα επίπεδα κακίας και ανικανότητας ορισμένων γύρω μου.
Από την μια, αυτός ο τρόπος λειτουργίας, σε σώζει. Ίσως να σε βελτιώνει κιόλας, διότι διά της συγκριτικής μεθόδου, βλέπεις τα χειρότερα και τα αποκυρήττεις, λέγοντας “εγώ δεν πρόκειται ποτέ να συμπεριφερθώ έτσι!” Όμως έτσι, γίνεσαι ξένος προς τους περισσότερους. Η ευαισθησία κάποιων, έστω κι αν αυτοί είναι οι λίγοι, δεν πρέπει να γίνει απαξίωση. Κάποιος πολύ σοφός, ηλικιωμένος και διαβασμένος φίλος, μου είπε σε ανύποπτο χρόνο “η αδιαφορία, μαλάκα μου, είναι η πιο αναρχική συμπεριφορά. Όχι το ζαμάν φου, η απραξία και η απαξίωση, αλλά η αδιαφορία. Σκέψου τι σημαίνει ακριβώς η λέξη, και θα το καταλάβεις.”
Αυτό που εγώ πιστεύω λοιπόν, είναι πως αντ’ αυτών των συμπεριφορών, μπορεί να επικρατήσει αγάπη. Αγάπη για τον κάθε ένα ξεχωριστά, αρκεί να καταλάβουμε πόσο σημαντικοί είμαστε ο κάθε ένας ξεχωριστά για αυτό τον κόσμο, την πλάση, το σύμπαν. Όχι με τις γιόγκι προεκτάσεις της θέσης αυτής, αλλά όσο πιο ανθρωπιστικά γίνεται. Δείχνοντας αγάπη, θα λάβεις αγάπη. Ούτε χριστιανικά το λέω. Έχω αποβάλλει τέτοιες υποδουλωτικές έννοιες όπως θρησκεία, κόμματα, ομάδες από την ζωή μου, εδώ και χρόνια.
Θέλει όμως αντοχή, υπομονή και δύναμη. Ο πολεμιστής, αντιμετωπίζει κάθε μέρα την μάχη της ζωής, αλλά για να το κάνει, χρειάζεται δύο πολύτιμα όπλα. Καθαρό μυαλό και αυτογνωσία. Το διδάσκουν όλες οι πολεμικές τέχνες, ανεξαρτήτου προέλευσης και σχολής. Αν δεν ξέρεις τον εαυτό σου, δεν πρόκειται ποτέ να αντέξεις τα χτυπήματα που θα δέχεται η αγάπη σου. Αυτή που ανιδιοτελώς μοιράζεσαι, προκειμένου να κάνεις την διαφορά. Αν δεν έχεις καθαρό μυαλό, δεν θα μπορέσεις ποτέ να την μοιραστείς τις στιγμές που πρέπει, γιατί θα καταλλάβουν την σκέψη σου όλα τα προηγούμενα συναισθήματα/συστήματα συμπεριφοράς που λέγαμε μερικές παραγράφους πιο πάνω.
Θέλω να πιστεύω πως βρίσκομαι προς το τέλος αυτού του δρόμου. Δεν είμαι όμως ακόμα εκεί. Έχω δρόμο ακόμη και λείπει κάτι βασικό από την ζωή μου, για να φτάσω. Όμως προσπαθώ, κάθε μέρα. Πολεμώ σκληρά, πρώτα να χαλιναγωγήσω τον εαυτό μου κι έπειτα να τον τοποθετήσω όπως του αρμόζει κι έχει καθήκον να τοποθετείται.
Δεν ξέρω αν βοηθάει, αλλά θα κλείσω με τους στίχους του πολυαγαπημένου μου George Harrison, από το τραγούδι Within you, Without you, στο Sgt. Peppers’ Lonely Hearts Club Band των Beatles, το 1966.
We were talking-about the space between us all
And the people-who hide themselves behind a wall of illusion
Never glimpse the truth-then it’s far too late-when they pass away.
We were talking-about the love we all could share-when we find it
To try our best to hold it there-with our love
With our love-we could save the world-if they only knew.
Try to realise it’s all within yourself
No-one else can make you change
And to see you’re really only very small,
And life flows ON within you and without you.
We were talking-about the love that’s gone so cold and the people,
Who gain the world and lose their soul-
They don’t know-they can’t see-are you one of them?
When you’ve seen beyond yourself-then you may find, peace of mind,
Is waiting there-
And the time will come when you see
we’re all one, and life flows on within you and without you.
Δεκτα μεχρι αηδειας αυτα που λες (χεχε!) αλλα στην πραγματικοτητα δεν ειμαι τοσο απογοητευμενος οσο ισως φανηκε… πραγματικα πιστευω οτι ο καθενας αν κανει το κομματι του θα καταληξουμε σε μια γενικοτερη εικονα αλλα οταν κανεις εχει περιορισμενο κοινωνικο περιβαλλον (αντιθετα με σενα) και ανηκει σε μια μειωνοτητα(στον τροπο σκεψης σε σχεση με το συνολο) βαση πιθανοτητων η αναλογια στα ατομα που τον καλυπτουν η τον εμπνεουν και στα ατομα που ΔΕΝ ΜΙΣΕΙ αλλα αποφευγει τον τροπο ζωης των, ειναι σχετικα απογοητευτικη αλλα συνηδειτα αποδεκτη…
Επομενως επειδη και εγω πιστευω στην οπως σωστα εθεσες εμφυτη ευαισθησια του ανθρωπου και ταυτοχρονα πιστευοντας οτι ο καθενας βαση των ικανοτητων και ιδιοτητων του τοποθετει το δικο του λιθαρακι στο “ψηφιδοτο της προσδοκιας” η δικη μου συμβολη καταλαβα καποια στιγμη οτι θα ειναι μεσω της μουσικης.. Μια δικη μου θεωρεια ειναι οτι το ποιον του ανθρωπου μπορει ευκολα να αποκαλυφτει απο τις μουσικες του προτιμισεις. Και δεν εννοω οτι οι μουσικες προτιμισεις αρα και το ποιον υπαρχει στον ανθρωπο απο τη μερα που γεννιεται αλλα αναλογα με την τυχη του διαμορφωνεται απο τα ερεθσματα του… για το ποιες παρατηρησεις και ποια προσωπικα πειραματα με εκαναν να το πιστευω ακραδαντα αυτο αν σε ενδιαφερει μπορω να σου στειλω ενα e-mail για να μην ξεφευγω απ το θεμα η σε κουραζω με κατι ασχετο..
ετσι εδω και καιρω ασχολουμαι με την κιθαρα και τη στοιχουργικη εκτος των σπουδων μου και κοινουμαι στα μουσικα πλαισια που οχι μονο με εκφραζουν αλλα και τα οποια πισευω οτι στο μελλον μπορει να επιρεασουν καποιον η καποιους θετικα… το θεμα ομως ειναι οτι λογω της τροπης που εχει παρει η ζωη οι ανθρωποι δυσκολα θα ψαξουν να βρουν τις πτυχες που πραγματικα τους χαρακτηριζουν αλλα κανουν τις επιλογες τους στη ζωη με βαση λανθασμενα κριτηρια, αλλες φορες λογω”προβατισμου” και αλλες φορες λογω αναγκης διοτι συντελει σε ολα αυτα και αυτο που λεμε “ετσι τα φερνει η ζωη” και εδω ταιριαζει για μενα ο στιχος του εφυεστατου γιαννη ζουγανελη “φοβαμαι ολα αυτα που θα γινουν για μενα χωρις εμενα”
Ετσι πολυ γρηγορα ο ανθρωπος συγχεει τις εννοιες “ζω” και “επιβιωνω” και λογω απαθειας δεν ψαχνει πια τροπους να ζησει αλλα ψαχνει τροπους να επιβιωσει.. Αυτο ενας αδελφικος μου φιλος το ονομασε πολυ ευστοχα κατα τη γνωμη μου matrix! Γιατι ο ανθρωπος εχει αποδειξει οτι ειναι ενα ικανοτατο ον και μπορει να καταφερει πολλα και ειμαι σιγουρος οτι μπορει να καταφερει να περασει απο την επιβιωση στη ζωη ομως(και εδω εγκυται και το προβλημα) εχει καταφερει να πεισει τον εαυτο του οτι δεν μπορει, ετσι ζωντας στο matrix ακολουθει το ποταμι προσπαθοντας να φτασει σε μια πηγη που αλλοι επελεξαν για αυτον..
αν ξαφνικα ο ανθρωπος εβλεπε περα απο τη μυτη του και συνηδητοποιουσε τρια πραγματα (το μεγεθος της δυναμης του, αυτους που τον καταπιεζουν, το πραγματικη σχεση αναμεσα στην αγαπη και τη ζωη) θα γκρεμιζονταν κυβερνησεις θα μοιραζονταν περιουσιες, θα εξαφανιζοταν η πεινα,οι αρρωστιες, ο πολεμος και η δυστυχια και τη θεση τους θα επερναν η αλληλεγγυη, η αγαπη, η χαρα, κατ επεκταση η μακροζωηα και αν ανελυα ολο το δεντρο των επακολουθων θα μπορουσα να συνεχισω για σελιδες…
αν βγαιναμε αυριο στο δρομο και αφου διατυπωναμε σωστα αυτα που σκεφτομαστε, αρχιζαμε να μιλαμε στον κοσμο για τα παραπανω επακολουθα και λεγοντας οτι υπαρχει τροπος να επιτευχθουν ειναι τοσο μεγαλη η δυναμη του προβατισμου η του “ΚΡΟΚ” οπως ειπε ο μεγαλος Νικολας Ασιμος καποτε που θα μας επερναν για τρελους… γιατι κατεληξε ο ανθρωπος να εκτιμα περισσοτερο τον πεσιμισμο και την απαισιοδοξια απο την ελπιδα και την αποκαληψη της πραγματικης ζωης, οποτε δεν βλεπει καθαρα το οτι ο κοσμος μας και τα προβληματα του απεχει μια και μονο δρασκελια απο τον κοσμο της αυτοολοκληρωσης..
το θεμα λοιπον ειναι κατα τη γνωμη μου να ανοιξουμε τα ματια και να δουμε αυτον τον κοσμο. Γιατι μπροστα μας απλωνεται. Και να κανουμε αυτη τη δρασκελια καποτε…
ας κλεισω και εγω με τους στιχους ενος τραγουδιου που γραψαν ο σταματης μεσημερης με τον αλκη αλκαιου που ερμηνευσε ο βασιλης παπακωσταντινου. σου αφιερωνω την τελευταια στροφη και θα ηθελα πολυ να σχολιασεις τα παραπανω..
Πόρτο ρίκο
Φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη
στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη την ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη
Θυμάμαι σαν παιδί γελούσε και έλεγε
στην σέλα ακροβατώντας ποδηλάτου
τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του
Μα ο κόσμος προχωρά χωρίς να μας ρωτά
κλεισμένοι δρόμοι, κλέφτες και αστυνόμοι
αγάπα το κελί σου, του πάν, κι ύστερα
έξω πιο μόνος μα γελούσε ακόμη
Μια νύχτα μεθυσμένη παίρνει ανάποδες
ημερολόγια καίει και πτυχία
το χάραμα μπαρκάρει σε πειρατικό
για τις ζωής του την σκηνοθεσία
Αλγέρι, Αλεξάνδρεια, Σαουθ Άφρικα
στο Άμστερνταμ δυο τέρμινα και κάτι
γλιστρούσαν οι αγάπες μες στα μάτια του
σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη
Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και τις καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα
σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες στην ξεφτίλα
Κάποια ζεστή βραδιά σε ένα μπλουζάδικο
άκουσε να φαλτσάρει η μουσική του
τα αφεντικά στον δρόμο τον πετάξανε
τα στίγματα σαν είδαν στο κορμί του
Και η Σύλβια που με πάθος τον αγάπησε
δεν έλειψε στιγμή απ’ το πλευρό του
ζητώντας με μανία στην αγκάλη του
την κόλαση και τον παράδεισό του
Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου ‘χε γράψει
Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει
Τα χρόνια έχουν περάσει δεν θυμάμαι πια
Αρνέστο τον ελέγανε η Νίκο
και ακόμα συγχωρείστε με που ξέχασα
αν χάθηκε στο Μετς η στο Πόρτο Ρίκο
Όσο για μένα είμαι πάντα εδώ
με τον ματιών σας την φωτιά σημαία
είναι όμορφα απόψε που ανταμώσαμε
μ’ αρέσει να αρμενίζουμε παρέα
Την παραμονή των Χριστουγέννων (για να είμαι ακριβής κατά τις 04:00 το ξημέρωμα) τραγουδούσαμε το “Πόρτο Ρίκο” με την κιθάρα μου. Είναι από τα αγαπημένα του μπαμπά μου και συνήθως το αφήνουμε για το τέλος… Αφού μας έχουν ταξιδέψει ο Λοϊζος, ο Ξυλούρης, ο Νιόνιος, ο Καββαδίας, ο Μαρκόπουλος, ο Ρίτσος, ο Άσιμος, ο Βασίλης, οι Beatles…