Η περίοδος των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μια σχετικά δύσκολη κατάσταση για το Ζωντανό Κουτί κι εμάς τους ίδιους. Όντας ένα από τα μεγαλύτερα περίπτερα στην πόλη, με σχεδόν 30ετή διανυκτερεύουσα παρουσία, με τους εκδότες να έχουν φτάσει στο απροχώρητο όσον αφορά τα περιοδικά τους (ένα θέμα που θα δοθεί ευκαιρία να αναλυθεί σε κάποια άλλη στιγμή) και με τις απαιτήσεις της αγοράς, το να πάρεις την απόφαση να κλείσεις για δύο ή τρεις μέρες, καταντάει -δυστυχώς- μεγάλος πονοκέφαλος.
Ειναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να γίνει σε λίγες ώρες, ούτε μπορεί να διεκπεραιωθεί από 2 άτομα. Έτσι, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, μαζευόμαστε σχεδόν 5 ή 6 άτομα και ξεκινούμε από νωρίς το πρωί το μάζεμα των περιοδικών και αναψυκτικών σε κούτες, την τακτοποίηση των σκαλιέρων, το εξονυχιστικό καθάρισμα και τέλος το κατέβασμα των ρολών. Εύκολο να το γράφεις, να το διαβάζεις, να το σκέφτεσαι. Έλα όμως που δεν είναι. Γιατί;
Ακόμα και την μέρα που θέλεις να κλείσεις -κι ενώ έχεις ενημερώσει από μέρες ότι θα παραμείνει κλειστό το περίπτερο για κάποιες συγκεκριμένες μέρες- αναγκαστικά παραλαμβάνεις περιοδικά. Επίσης, ανάλογα με τις αργίες των πρακτορείων διανομής τύπου, πρέπει να ετοιμάσεις και επιστροφές περιοδικών. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να περιμένεις μέχρι νωρίς το μεσημέρι (περί τις 12:00) για να έχεις τελειώσει με τις παραλαβές αλλά και για να έχεις στα χέρια σου το δελτίο των επιστροφών. Οι οποίες επιστροφές, είναι ουκ ολίγες, καθώς λειτουργούν αναδρομικά για τις μέρες που θα είσαι κλειστός.
Για να μιλάω με αριθμούς, τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν έπρεπε να μείνω στο περίπτερο σχεδόν 18 ώρες. Η βάρδιά μου ήταν από τις 00:00 ως τις 07:30 περίπου κι έπειτα έμεινα για την διαδικασία κλεισίματος, που ολοκληρώθηκε περίπου στις 17:30 το απόγευμα. Όταν γύρισα στο σπίτι, το μόνο που κατάφερα να πω ήταν “δεν πιστεύω να θέλετε να κλείσουμε και το Πάσχα, έτσι;“
Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους, με περισσότερη αγάπη κι ευαισθησία, με λιγότερα προβλήματα και, αν μη τι άλλο, είθε να είναι λιγάκι καλύτερος ο φετινός χρόνος από αυτόν που έφυγε. Μακάρι κάποτε να μπορέσουμε χωρίς ευχές και λαμπιόνια, να κάνουμε αυτή την ζωή, λίγο καλύτερη. Δίχως στερήσεις, δίχως ψυχικά κενά, δίχως ψυχαναγκασμούς που μας κάνουν να ξεχνάμε τι είμαστε κατά βάθος, ή για τι προοριζόμαστε. Χρόνια Καλά κι ας είναι και λίγα…
