Η περίοδος των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς είναι μια σχετικά δύσκολη κατάσταση για το Ζωντανό Κουτί κι εμάς τους ίδιους. Όντας ένα από τα μεγαλύτερα περίπτερα στην πόλη, με σχεδόν 30ετή διανυκτερεύουσα παρουσία, με τους εκδότες να έχουν φτάσει στο απροχώρητο όσον αφορά τα περιοδικά τους (ένα θέμα που θα δοθεί ευκαιρία να αναλυθεί σε κάποια άλλη στιγμή) και με τις απαιτήσεις της αγοράς, το να πάρεις την απόφαση να κλείσεις για δύο ή τρεις μέρες, καταντάει -δυστυχώς- μεγάλος πονοκέφαλος.

Ειναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να γίνει σε λίγες ώρες, ούτε μπορεί να διεκπεραιωθεί από 2 άτομα. Έτσι, κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, μαζευόμαστε σχεδόν 5 ή 6 άτομα και ξεκινούμε από νωρίς το πρωί το μάζεμα των περιοδικών και αναψυκτικών σε κούτες, την τακτοποίηση των σκαλιέρων, το εξονυχιστικό καθάρισμα και τέλος το κατέβασμα των ρολών. Εύκολο να το γράφεις, να το διαβάζεις, να το σκέφτεσαι. Έλα όμως που δεν είναι. Γιατί;

Ακόμα και την μέρα που θέλεις να κλείσεις -κι ενώ έχεις ενημερώσει από μέρες ότι θα παραμείνει κλειστό το περίπτερο για κάποιες συγκεκριμένες μέρες- αναγκαστικά παραλαμβάνεις περιοδικά. Επίσης, ανάλογα με τις αργίες των πρακτορείων διανομής τύπου, πρέπει να ετοιμάσεις και επιστροφές περιοδικών. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρέπει να περιμένεις μέχρι νωρίς το μεσημέρι (περί τις 12:00) για να έχεις τελειώσει με τις παραλαβές αλλά και για να έχεις στα χέρια σου το δελτίο των επιστροφών. Οι οποίες επιστροφές, είναι ουκ ολίγες, καθώς λειτουργούν αναδρομικά για τις μέρες που θα είσαι κλειστός.

Για να μιλάω με αριθμούς, τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν έπρεπε να μείνω στο περίπτερο σχεδόν 18 ώρες. Η βάρδιά μου ήταν από τις 00:00 ως τις 07:30 περίπου κι έπειτα έμεινα για την διαδικασία κλεισίματος, που ολοκληρώθηκε περίπου στις 17:30 το απόγευμα. Όταν γύρισα στο σπίτι, το μόνο που κατάφερα να πω ήταν “δεν πιστεύω να θέλετε να κλείσουμε και το Πάσχα, έτσι;“

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους, με περισσότερη αγάπη κι ευαισθησία, με λιγότερα προβλήματα και, αν μη τι άλλο, είθε να είναι λιγάκι καλύτερος ο φετινός χρόνος από αυτόν που έφυγε. Μακάρι κάποτε να μπορέσουμε χωρίς ευχές και λαμπιόνια, να κάνουμε αυτή την ζωή, λίγο καλύτερη. Δίχως στερήσεις, δίχως ψυχικά κενά, δίχως ψυχαναγκασμούς που μας κάνουν να ξεχνάμε τι είμαστε κατά βάθος, ή για τι προοριζόμαστε. Χρόνια Καλά κι ας είναι και λίγα…

Είναι απόγευμα Τετάρτης κι ενώ δούλευα το πρωί, βρέθηκα στην γειτονιά και είπα να περάσω μια βόλτα από το Ζωντανό Κουτί, να δω τον φιλο και συνάδελφό Λουκά.

Είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω άλλωστε, οπότε βρίσκομαι κοντά στην δουλειά, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι ώρα θα σου χτυπήσει την πόρτα η “ανάγκη”. Κι ως γνωστόν, ο μεγαλύτερος εχθρός του περιπτερά, είναι ο προστάτης…

Τελικά, η παρουσία μου δεν ήταν αναγκαία, καθώς τον Λουκά είχε ήδη επισκεφθεί ο φίλος Τάσος κι επικρατούσε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα, παρά την καλοκαιρινή ζέστη. Κάποια στιγμή, δύο γυναίκες κι ένα κοριτσάκι πλησιάζουν και ζητούν κάποιες κούτες τσιγάρων. Το κοριτσάκι κοιτάζει (δια της αφής – μάλλον δεν ήταν οπτικός τύπος) μια από τις σκαλιέρες με τις τσίχλες. Η οπτική παρατήρηση όμως ολοκληρώνεται με την κατεδάφιση της εν λόγω σκαλιέρας.

Πηγαίνω από μπροστά, λοιπόν, να συμμαζέψω, όταν διακρίνω πως ενώ το κοριτσάκι έκανε κίνηση να τα μαζέψει, η μάνα του το απέτρεψε, λέγοντας “άφησε τα κάτω!μην τα πειράζεις!“

Εγώ, αν και φανερά εκνευρισμένος, είπα στο μικρό παιδί “δεν πειράζει, θα τα μαζέψω εγω..” κι ενώ ο κάθε ένας θα περίμενε απλώς να τραβηχτούν για να κάνω τις απαραίτητες κινήσεις, οι δύο γυναίκες -μάνα και γιαγιά της μικρής προφανώς- άρχισαν να μου επιτίθενται φραστικά.

“Βέβαια και θα τα μαζέψεις εσύ. Τι περίμενες; Να τα μαζέψουμε εμείς; Μην μας πεις τώρα ότι φταίει το παιδί!” Στο σημείο εκείνο, ο Τάσος είχε έρθει από μπροστά να δει τι είχε συμβεί, αντ’ αυτού όμως, είδε εμένα σε απολογητική σχεδόν θέση, να λέω “κανείς δεν κατηγόρησε το παιδί. Τα παιδιά, άλλωστε, δεν φταίνε ποτέ!“

Προς ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη μου, τις ακούω αμφότερες να συνεχίζουν, με φράσεις όπως “πολλά λες! Άντε, μάζεψε τα τώρα. Να κάνεις και καμία δουλειά!“

Εμβρόντητος, κατάφερα να σχολιάσω “σας πληροφορώ πως δουλεύω τουλάχιστον 12 ώρες ημερησίως. Και αν μη τι άλλο, η δουλειά μου δεν είναι να μαζεύω αυτά που ρίχνουν κάτω οι πελάτες…” Εκεί που θεώρησα πως η κουβέντα θα τελείωνε, για ακόμη μια φορά οι δύο γυναίκες, με πρώτη την μεγαλύτερη σε ηλικία, με εξέπληξαν για ακόμη φορά.

“Τώρα τι θέλεις; Να μην ψωνίζουμε από εδώ; Τι καταλαβαίνεις;” Τα έχασα. Κρέμασε το στόμα μου, όπως λέμε… Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, είπα “δεν κατάλαβα το ύφος σας. Με απειλείτε;” πριν προλάβω να ζητήσω πίσω τις κούτες που αγόρασαν, δείχνοντας πως δεν τοποθετώ τίποτα πάνω απ’την αξιοπρέπεια και την αξία του κόπου μου, αυτές ξεκίνησαν ήδη να φεύγουν.

Ο Τάσος μόνο πρόλαβε να τους πει, καθώς ήταν πιο πίσω ο ίδιος “κι εσείς δεν μιλάτε όμορφα. Έχετε άδικο.” Όμως η κουστωδία είχε ήδη απομακρυνθεί.. Κι εμείς απλώς μείναμε να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο…

Το πιο γελοίο της υπόθεσης είναι πως δεν πρόκειται για σταθερούς πελάτες. Όχι ότι αλλάζει κάτι αυτό, ως προς την συμπεριφορά μου απέναντι τους ή την υποχώρηση μου σε θέματα ηθικής. Απλώς το αναφέρω για να δείξω πόσο κενή και ψεύτικη ήταν η “απειλή” τους.

Είναι Κυριακή ξημέρωμα, 25 Μαρτίου 2007. Έχει περάσει το πρώτο μισό της μεγάλης 12ωρης βάρδιας του Σαββατόβραδου και επικρατεί γενικότερη ησυχία. Ούτως ή άλλως, την Κυριακή τα πράγματα είναι ήρεμα, μέχρι να αρχίσει το ποίμνιο να μαζεύεται σιγά σιγά στην εκκλησία απέναντι. Είναι μόνιμο στέκι. Σερβίρει και ζεστό ψωμί, το οποίο πολλές φορές έρχονται και τρώνε στο περίπτερο οι πιστοί. Προσφέρει και καθαρό νερό, μια φορά κάθε αρχή του μήνα. Κάποιoi συνηθίζουν να μας ραντίζουν με δαύτο.

Σε ανύποπτο χρόνο λοιπόν, πλησιάζει από μπροστά ένας μεσήλικας άγνωστος άντρας, γκριζομάλλης, με τετράγωνα γυαλιά μυωπίας, αδύνατο γωνιώδες πρόσωπο και εντελώς τετραγωνισμένο μέτωπο. “Καλημέρα Ελλάδα” αναφωνεί, ενώ διάφορες συνοδευτικές μυρωδιές, κάνουν επίσης την εμφάνισή τους…

“Δώσε μου δύο εισητηριάκια ρε αδερφέ, σε παρακαλώ!” λέει και με το που τελειώνει η συναλλαγή, αρχίζει να αλυχτά, ως δαρμένος σκύλος. “Όχίιιιιιιιιι! Οχίιιιιιιιιι” (προφέρεται όπως σας το γράφω. Με δύο τονισμούς. Έναν πρώτο στο “ό” και έναν δεύτερο, έπειτα από στάση στο “ί”) “Πως είναι δυνατόοοον; Πως το πάθαμε εμείς αυτόοοοο; Όχίιιιιιιι! Πως μας την έφεραν έτσι;“

Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει, ο άνθρωπος μόνο που δεν έβαλε τα κλάμματα. “Ξέρεις τι είναι, αδερφάκι μου, να σε κερδίζουν, μέσα στην πρωτεύουσά σου, παραμονή της εθνικής επετείου για την απελευθέρωση, οι Τουρκαλάδες; Ξέρεις; Ξέρεις τι θα πει να ντρέπομαι να γυρίσω στο σπίτι μου απόψε; Αχ! Τι μας έκαναν; Αχ! 4 γκολάκια μας έβαλαν! Αχ! Ένα για κάθε αιώνα σκλαβιάς! Αχ! Τι ντροπή! Πως το πάθαμε εμείς αυτό; Τι θα λένε τώρα στην Ευρώπη; Όχίιιιιιιιι“

“Εντάξει, ηρεμήστε κύριε. Ποδόσφαιρο, είναι. Μην κάνετε έτσι…“

“Όχι! Δεν ξέρεις τι σημαίνει για αυτό! Εμείς πολεμήσαμε για να απελευθερωθούμε από αυτούς, κι αυτοί μας έριξαν 4 γκολ. Το καταλαβαίνεις; Τι ντροπή!“

Την πολιορκία ήρθε να λύσει μια φωνή από πίσω του, που παρακαλούσε για δύο εισητήρια λεωφορείου. “Έγινε ρε αδερφέ. Πάω κι εγώ τώρα στο σπίτι μου. Θα τα ξαναπούμε…“

Διαβάζοντας ξανά την ιστορία του Lumberjack, θυμήθηκα ένα επίσης χαριτωμένο, το οποίο με είχε συνταράξει όταν συνέβει, πλέον όμως το αντιμετωπίζω πιο ελαφριά, καθώς θα εξηγήσω και στην συνέχεια.

Την ίδια περίοδο, όταν τα περιοδικά πορνό μπαινόβγαιναν στην αποθήκη, για να μην τα κρεμμάμε και έπειτα ξεκρεμμάμε όλα, γίνονταν μια σχετική διαλογή και τα υπόλοιπα παρέμεναν σε μια κούτα, για να κρεμμαστούν κάποια επόμενη νύχτα.

Πρέπει να ήταν γύρω στις 02:00 όταν σταματάει ένα ταξί δίπλα από το περίπτερο, κι ο οδηγός του μας πλησιάζει, από την πίσω πλευρά, για να μην τον ακούσουν οι πελάτες που ψώνιζαν εκείνη την στιγμή. “Συγγνώμη, να σε ρωτήσω παλικάρι μου κάτι… Περιοδικά με τσόντες έχετε; Με DvD;”

“Υπάρχουν όσα κρέμμονται μπροστά και στο πλάι κύριε” ήταν η απάντησή μου, που ήλπιζα πως θα τον κάλυπτε.

“Έχεις και με ώριμες; Ξέρεις, με μεγάλες σε ηλικία;”

Ξεπερνώ το αρχικό ξάφνιασμα και απαντώ “δεν ξέρω τι περιέχει το κάθε DvD, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά.”

Με αρκετά μεγάλη αγωνία, άρχισε να ψάχνει ένα ένα τα κρεμμασμένα DvD, προς μεγάλη απογοήτευσή του όμως, δεν βρήκε αυτό που έψαχνε. Δεν πτοήθηκε όμως. “Μόνο αυτές έχεις; Δεν έχεις άλλες; Λίγες δεν είναι αυτές; Πότε θα ξαναφέρεις;”

Οι, σαν σφυροκοπήματα, ερωτήσεις του απαντήθηκαν με το άνοιγμα της κούτας, προς αναζήτηση των DvD. Υπερβάλλοντας, θα μπορούσα να πω ότι χώθηκε σχεδόν ολόκληρος μέσα στο κουτί, κι έψαχνε με μεγαλύτερη μανία πλέον, παράλληλα μονολογώντας (ή έστω λέγοντάς μου -χωρίς να τον κοιτάζω και κατάματα βέβαια) “ώριμες θέλω, ώριμες”.

Αφού η αναζήτηση τελείωσε άδοξα, βρήκε το κουράγιο να μου εξηγήσει πως “είχα μια κλήση τώρα για να πάρω κόσμο από κάπου, όμως μου ζήτησαν και ένα τέτοιο DvD, γιατί λέει ντρέπονταν να ψάξουν σε περίπτερο. Κρίμα ρε φιλαράκι που δεν έχεις. Που μπορώ να βρώ τώρα; Μην χάσουμε και την κλήση, ε;”

“Δεν μπορώ να ξέρω τι και τι έχει ο κάθε συνάδελφος κύριε. Με συγχωρείτε…”

Έφυγε απογοητευμένος. Τον πλήγωσα. Πάντως, υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι να πρόκειται για τον πιο φιλότιμο οδηγό ταξί εν Θεσσαλονίκη. Αν, δηλαδή, έψαχνε με τόσο ζήλο το DvD που του ζήτησαν οι πελάτες του, φαντάζομαι πως μπορεί να προσέφερε και ποτό ή καφέ στο ταξί, θα είχε άριστη συμπεριφορά, δεν θα κάπνιζε, δεν θα έβριζε, θα είχε όλα τα ρέστα ακριβώς, δεν θα έπαιρνε δεύτερη και τρίτη ταρίφα, θα πήγαινε από το συντομότερο δρομολόγιο σε κάθε περίπτωση και θα ήταν υπόδειγμα επαγγελματία υπό κάθε έννοια.

Η άλλη εκδοχή είναι να χρησιμοποίησε την κλήση ως προκάλυψη και να ήθελε “τις ώριμες” για τον εαυτό του. Μπορείς να διαλέξεις όποια από τις δύο θέλεις, αγαπητέ μου πελάτη. Προσωπικά, δεν διαλέγω καμία. Διότι -για να συνδέσω την σκέψη μου και με την πρώτη παράγραφο- έχω δει πολύ χειρότερες συμπεριφορές ή απαιτήσεις τόσα χρόνια στην δουλειά, για να παρεξηγήσω τις σεξουαλικές προτιμήσεις ενός συνανθρώπου μου, όσο κι αν αυτές τον οδηγούν στο ψέμμα ή στην “ηθική συρρίκνωση”.

Πρέπει να έχει περίπου δεκαετία, το παρακάτω γεγονός. Τιμές σε δραχμές κι όχι Ευρώ, αρκετά λιγότερες μάρκες και είδη τσιγάρων, καλύτερη οικονομική κατάσταση για τον κάθε ένα.

Είναι περίπου μεσημέρι, όταν με πλησιάζει ένας κύριος γύρω στα 55, με χαιρετάει και λέει

“Θα ήθελα τσιγάρα <μάρκα τσιγάρου>. Μια κούτα παρακαλώ! Αλλα να είναι από τα καλά!“

Παραξενεμένος, τον κοιτάζω και με απορία του λέω “εγώ να σας δώσω όσες κούτες θέλετε, αλλά τι εννοείτε από τα καλά;“

“Δώσε μου εσύ την κούτα κι εγώ θα σου μάθω ποια είναι τα καλά τσιγάρα.“

Μικρός ήμουν κι εγώ, ευκαιρία να μάθω και κάτι καινούργιο -σκέφτηκα- κατέβασα μια κούτα και του την δίνω στα χέρια. Αμέσως, τον παρακολουθώ καθώς ανοίγει την κούτα, βγάζει ένα-δύο πακέτα και αναφωνεί έντρομος “όχι, όχι από αυτά! Δώσε μου γρήγορα μια άλλη κούτα!“

Σοκαρισμένος στην αρχή, κατεβάζω μια άλλη και το σκηνικό επαναλαμβάνεται, αυτή την φορά ακολουθούμενο, όμως, από χαμόγελο ικανοποίησης του πελάτη. Η απορία μου όμως, μεγαλώνει στο σημείο αυτό. Σύντομα, παρόλα αυτά, η απάντηση δόθηκε.

“Βλέπεις αυτό εδώ;” μου λέει ο κύριος. “Βλέπεις τι γράφει;” Μου δείχνει τα προειδοποιητικά πλαίσια του Υπουργείου Υγείας, που τότε είχαν μόλις πρωτοεμφανιστεί, τα οποία ήταν πολύ πιο μικρά από τα σημερινά και σε μικρότερη ποικιλία μηνυμάτων. Διαβάζω, λοιπόν, κι εγώ το πλαίσιο το οποίο αναγράφει:

Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: Το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο

“Αυτά είναι κακά τσιγάρα” μου λέει! “Δεν τα αγοράζω ποτέ!“

Μου δίνει 10.000 δραχμές και λέει “μπορείς σε παρακαλώ να μου δώσεις τα ρέστα σε 4 χιλιάρικα και 2 πεντακοσάρικα; Είναι η αμοιβή μου!“

Αργότερα έμαθα, πως τα τσιγάρα τα αγόραζε για κάποια κυρία, που του έδινε το ένα πεντακοσάρικο, ως αμοιβή για την εξυπηρέτηση, αλλά είχε το κόλλημα με την λέξη “καρκίνος”… Δηλαδή, δύο ελαφρόμυαλοι άνθρωποι στην οικονομική συσκευασία του ενός.

Παρεπιπτόντως, τα πακέτα που αγόρασε, ανέγραφαν:

Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί:

Το κάπνισμα προκαλεί καρδιαγγειακές παθήσεις

Σκέφτηκα πως αντί να αρχίσω να παραθέτω σε μορφή κειμένου ή λίστας, όσα απίθανα έχω ακούσει κατά καιρούς από πελάτες που έχουν μετονομάσει τα προϊόντα με τρόπο που καταλαβαίνουν ενδεχομένως μόνο αυτοί, θα ήταν προτιμότερο να δημιουργήσω ένα μικρό τεστάκι.

Έτσι, τόσο ο σοβαρός χαρακτήρας του Ζωντανού μου Κουτιού παίρνει μια αρκετά πιο παιχνιδιάρικη διάθεση, αλλά υπάρχει κι αυτό το στοιχείο της αλληλεπίδρασης, που μου αρέσει, γιατί είναι μια βάση υγειούς επικοινωνίας.

Προσπαθήστε να φανταστείτε πως είστε μέσα στο περίπτερο, ξέρετε όλα τα προϊόντα απ’ έξω κι ανακατωτά, κι όμως έρχονται οι επόμενοι πελάτες που σας ζητούν αυτό που θέλουν, όπως το θέλουν. Στο τέλος, θα σας δωθεί η δυνατότητα να δείτε τις “σωστές” απαντήσεις. Ορισμένες δεν είναι καθόλου απαιτητικές, αρκεί να γνωρίζετε τα βασικά. Άλλες, θα έλεγα πως είναι εντελώς προφανείς. Κάποιες όμως, είναι πολύ πονηρές. Σίγουρα, όλες είναι διασκεδαστικές.

Υπάρχει επίσης η επιλογή να βαθμολογήσετε το τεστ στο τέλος, ή να δημιουργήσετε ένα δικό σας.

Για να ξεκινήσετε το τεστ, απλώς κλικάρετε την παρακάτω πρόταση:

—>> Τι εννοεί ο πελάτης; <<—

Σημείωση: σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν δύσκολο να γίνουν καλύτερες ή μεγαλύτερες περιγραφές, διότι η κωδικοποίηση της σελίδας με ελληνικούς χαρακτήρες, είναι ακόμη προβληματική, από τον πάροχο.

Είναι περίπου 02:30. Η νύχτα κυλάει σχεδόν βασανιστικά αργά, καθώς ο Αύγουστος μόλις έχει μπει και για κάποιους τυχερούς, αποτελεί την εποχή της μεγάλης φυγής.

Μέσα στο περίπτερο κάθεται ο Παναγιώτης, ενώ εγώ με το μπλοκ των παραγγελιών ανά χείρας, ως άλλος διάβολος της Ταζμανίας, φέρνω βόλτες γύρω γύρω, ψάχνοντας για ελλείψεις. Εντελώς ξαφνικά, μας προσεγγίζει μια φιγούρα. “Κάπου τον έχω ξαναδεί αυτόν”, σκέφτομαι κι αμέσως συνειδητοποιώ πως πρόκειται για γνωστό επαίτη, που γυρίζει στα καφέ και τους δρόμους της πόλης, μοιράζοντας τα “καρτελάκια του οίκτου”. Είμαι σίγουρος ότι τα δικά του αναγράφουν “είμαι κωφάλαλος, δεν μπορώ να δουλέψω”.

Με μεγάλη μου έκπληξη τον ακούω να λέει κάτι. Δεν κατάλαβα μέσα απ’ το μουρμουρητό του, σύντομα όμως άρχισε να φωνάζει -σχετικά ευδιάκριτα. Για κωφάλαλος που μόλις έλυσε το πρόβλημα της ζωής του, τα πήγαινε περίφημα! “Να μου δώσεις αμέσως πίσω τον χυμό που μου έκρυψε ο άλλος!” Σοκαρισμένος, σταματώ ό,τι έκανα και προσπαθώ να διαλεύκανω την κατάσταση. “Ποιον χυμό; Ποιος άλλος;“

“Ο άλλος, που δούλευε πριν! Πλήρωσα ένα χυμό βύσσινο και μου τον έκρυψε! Νομίζεις ότι τα βρίσκω στον δρόμο τα λεφτά; Ξέρεις πόσο δύσκολα είναι για μένα;“

-παύση-

Ακούγοντας όλα αυτά, πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να απαντήσω αντιστοίχως σε σειρά: “Ναι, αν το δω κυριολεκτικά, στον δρόμο τα βρίσκεις. Λες να μην ξέρω αν είναι δύσκολα; Αλλιώς γιατί δουλεύω κάθε μέρα ως το ξημέρωμα;“

Το μόνο που είπαμε, σχεδόν ταυτόχρονα με τον Παναγιώτη, ήταν “αν έχεις κάποιο πρόβλημα με τον κύριο που δουλεύει πριν από εμάς, έλα αύριο να το λύσετε.” Που να ήξερα τι θα ακούσω από εκεί και πέρα; “Αύριο; Εγώ ταξιδεύω αύριο! Να τον πάρεις τώρα τηλέφωνο! Τώρα” Έχω που έχω ένα πρόβλημα με την προστακτική, άκουσα κι αυτό το ανυπέρβλητο, δεν ήθελε και πολύ. “Αυτό που λες δεν γίνεται. Δεν θα πάρω τον άνθρωπο τηλέφωνο στις τρεις τα χαράματα, για κάτι που ακόμα δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Έλα αύριο και μην μας σκοτίζεις παραπάνω!“

“Είστε κλέφτες! Θα δεις τι θα κάνω τώρα! Έχω πολλούς φίλους! Τώρα θα τους πω να έρθουν εδώ και θα γίνει χαμός..” Αυτό ήταν. Την έκανα λαχείο. Μετά το ψέμμα ή την κλεψιά, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις ώστε να μου γυρίσει το μάτι, είναι να με απειλήσεις… Άρχισα κι εγώ λοιπόν να μιλώ πιο έντονα. “Νομίζεις ότι θα σε φοβηθώ; Δεν σηκώνω απειλές. Καλύτερα να φύγεις, πριν δημιουργηθούν προβλήματα.“

Όσο θυμωμένος και σοβαρός κι αν ήμουν τη στιγμή εκείνη, δεν θα μπορούσα να συγκρατήσω το γέλιο μου, καθώς έβλεπα τον πρώην κωφάλαλο να κουνάει επιδεικτικά το κινητό του, φωνάζοντας παράλληλα “Το βλέπεις; Το βλέπεις; Έφυγε το μήνυμα! Έφυγε! Σε λίγο θα είναι δέκα φίλοι μου εδώ και θα τα κάνουμε λίμπα!” -Είμαι από τους ανθρώπους που δύσκολα φοβούνται. Επίσης, δεν θα έδινα πότε άνθρωπο σε μπάτσους. Ακόμα κι αν με απειλούσε πραγματικά πολύ.

Ζήτημα ηθικής, όπως αντιλαμβάνεσαι αγαπητέ μου πελάτη.- Εκείνη την ώρα όμως, σκεφτόμενος ότι αν έκανα καμία απερισκεψία, υποθέτωντας πως αυτά που έλεγε ο άλλος μπορεί να ίσχυαν, θεώρησα πως θα ήταν πολύ άσχημο να διακινδυνέψει ο Παναγιώτης εξαιτίας μου. Έτσι, πήρα στο τοπικό τμήμα, όπου για κακή μου τύχη με γνωρίζουν απ’ τις νυχτερινές βάρδιες -και μάλλον με συμπαθούν, αφού δεν ξέρουν την γνώμη μου για το “λειτούργημά” τους- ζητώντας απλώς να περάσουν με κάποιο περιπολικό από εκεί, έτσι για το κακό ενδεχόμενο.

Την στιγμή εκείνη, η φαεινότερη των ιδεών επισκέφθηκε τον Παναγιώτη, ο οποίος ρώτησε “πριν πόση ώρα έγινε αυτό που μας λες, ρε αγόρι μου, για να τελειώνουμε;” “Πριν πέντε λεπτά”, απαντάει ο άλλος κι εκεί, αγανακτισμένοι και οι δύο, τον διώξαμε χωρίς πολλές πολλές κουβέντες, την ώρα που περνούσαν μάλιστα και οι αστυνομικοί, οι οποίοι τελικά τον γνώριζαν και του είπαν δυο τρεις κουβεντούλες παράμερα.

Αν είχαμε κάνει αυτή την ερώτηση από το ξεκίνημα, θα είχαμε αποφύγει όλη αυτή την σύγχιση και την στεναχώρια. Ρωτάς γιατί, αγαπημένε μου πελάτη; Η νυχτερινή βάρδια, ξεκινάει στις 00:00 είναι η απάντηση στο ερώτημά σου…

Είναι Κυριακή, πριν το μεσημέρι. Προς το τελείωμα της μεγάλης νυχτερινής βάρδιας του Σαββατόβραδου, η οποία διαρκεί από τις 00:00 του Σαββάτου, ως τις 12:00 της Κυριακής περίπου.

Πολύ ηλικιωμένος κύριος, γνωστή φυσιογνωμία της γειτονιάς, όχι όμως και (καθημερινός) πελάτης, προσεγγίζει το περίπτερο από την πλευρά της πόρτας, δηλαδή αντίθετα από εκεί που εξυπηρετούνται συνήθως οι πελάτες. Το παρουσιαστικό του, σχεδόν νεκρικό. Χλωμός, κοκκαλιάρης και με αυτή την ανατριχιαστική μυρωδιά της ναφθαλίνης και των γέρικων σωμάτων. “Δώσε μια εφημερίδα” λέει.

“Τι εφημερίδα θέλετε;” ήταν η λογική απάντηση.

“Τι εφημερίδα;” ρωτάει με έντονο, βλοσυρό ύφος, σαν να έκανε παρατήρηση. “Δεν ξέρεις τι εφημερίδα;“

“Όχι, αλλά δεν πειράζει. Πείτε μου και θα σας δώσω.“

“Δεν πειράζει;” ξαναρωτάει, αυτή την φορά αυξάνοντας την ένταση της φωνής και μάλιστα κάνοντας το ύφος ακόμα πιο σοβαρό.

“Όχι, δεν πειράζει. Πείτε μου ποια θέλετε” επιμένει ο ανυποψίαστος περιπτεράς…

“Ποια θέλω; Δεν με ξέρεις; Δεν ξέρεις ποιος είμαι;“

“Όχι, δεν σας ξέρω, αλλά και πάλι δεν πειράζει…“

“Ώστε δεν με ξέρεις, ε; Εδώ απέναντι δεν μένω; Εδώ στον τρίτο όροφο;” ρωτάει, αλλά με σαφέστατο τόνο κατάφασης.

“Όχι, δεν ξέρω που μένετε, ούτε ποιος είστε. Πείτε μου παρακαλώ ποια εφημερίδα θέλετε, γιατί έχω και δουλειά” ήταν η απάντηση πλέον, με σαφέστατα πιο κοφτό κι απότομο ύφος.

Εκεί, άρχισε εμφανώς να κομπιάζει. Δεν ήταν, ούτε τόσο σίγουρος, ούτε τόσο επιθετικός. Όχι γιατί άλλαξε το ύφος των απαντήσεων. Αλλά γιατί δεν θυμόταν τι εφημερίδα παίρνει, για αυτό άλλωστε υιοθέτησε και την επιθετική συμπεριφορά.

Αναγκάστηκα να του δείξω όλες τις αθλητικές εφημερίδες (γιατί τέτοια ήθελε), μέχρι να θυμηθεί ποια ήταν αυτή που ήθελε. Την στιγμή μάλιστα που, όλες οι εφημερίδες που πωλούνται εντός του περιπτέρου, είναι αναρτημένες στο πλάι.

Ελπίζω να μην γίνω ένας τέτοιος παππούλης κι εγώ.

Πρόλογος

Το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 2006, υπήρχε μια γενικότερη κατακραυγή της ελληνικής “κοινωνίας” προς κάθε περιοδικό με πορνογραφικό υλικό. Παρουσία εισαγγελέα, κατάσχονταν κάθε λογής περιοδικό, από Playboy σε περιπτώσεις, μέχρι αγνή, παραδοσιακή τσόντα, αν στο εξώφυλλο φαίνονταν -έστω και ελάχιστα- γυμνή σάρκα. Περιοδικά, τα οποία ο περιπτεράς έχει ήδη πληρώσει σε κάποιες περιπτώσεις ή θα πρέπει να πληρώσει αργότερα, κατά την επιστροφή τους.

Τολμώ να πω ότι αφορμή για να ξεσπάσει αυτή η κατάσταση, ήταν η εντελώς απαράδεκτη κίνηση των εφημερίδων μικρής κυκλοφορίας, όπως η Βραδυνή, που οδήγησε κλιμακωτά και με γεωμετρική πρόοδο στο σημείο, μέχρι και αθλητικού τύπου εφημερίδες να δίνουν DvD με ανάλογο υλικό.

Στο ψητό

Στην περίοδο λοιπόν της ξηρασίας για τους φανατικούς του είδους, έπρεπε να παίζουμε κρυφτούλι με τους εισαγγελείς και τους κάθε λογής κολλημένους, διότι εδώ στην Θεσσαλονίκη, είχε ιδρυθεί μέχρι και σώμα “εκκλησιαστικής αστυνομίας” που σαν σκοπό είχε την εξαφάνιση του υλικού που θα διαφθείρει τους νέους μας. Οπότε, την μέρα όλα τα περιοδικά αυτού του τύπου ήταν μαζεμένα, ώστε να μην φαίνονται, ενώ την νύχτα, μετά τα μεσάνυχτα, κρεμούσαμε ενδεικτικά ορισμένα, για να γίνεται όλων η δουλειά και κανείς να μην μένει δυσαρεστημένος.

Όπως και να έχει το ζήτημα, παραγγελία για καινούργια DvD δεν γίνονταν, μέχρι εξάντλησης του (τότε) παρόντος αποθέματος και φυσικά άρσης της συγκεκριμένης καταδίωξης. Τα βράδια περνούσαν, κι όλο και λιγότερα περιοδικά με DvD έμεναν για να κρεμάμε στην “ασφαλή ζώνη”. Σταθερά όμως σε αυτά που έμεναν, είχε θέση ο ξυλοκόπος μας. “The Lumberjack” ο τίτλος της παραγωγής, με έναν χαμογελαστό 30άρη στο εξώφυλλο του DvD, να κρατάει ένα πριόνι, να φοράει γυμνόστηθος μια φόρμα εργασίας κι ένα ανοιχτό καρέ -Καναδικού στυλ- πουκάμισο με αναδιπλωμένα μανίκια.

Σωστά έχεις καταλάβει, αγαπητέ μου πελάτη. Πρόκειται για Gay Porn παραγωγή. Το χαμόγελο του πρωταγωνιστή, τα έλεγε όλα, άλλωστε. Όταν όλες οι άλλες τσόντες είχαν πουληθεί, η παραμονή του Lumberjack στο μανταλάκι, δεν ξεπέρασε το τριήμερο. Φανταστείτε πόσο απελπισμένος ήταν αυτός που την αγόρασε. Στην εποχή του γρήγορου internet, του δωρεάν πορνό, κάποιος παραδοσιακός λάτρης της αγοράς και συλλογής ταινιών αμιγώς καλλιτεχνικού περιεχομένου, βρέθηκε να αγοράσει και αυτόν. Τον Χαρούμενο Ξυλοκόπο.

Κυρία προσεγγίζει το περίπτερο από την πόρτα, που βρίσκεται στην μεριά του δρόμου και όχι από την ανοικτή πλευρά της πρόσοψης. Τεράστια γυαλιά, ελληνική καταγωγή, ελάχιστη στο ανάστημα. Ρωτάει:

“Δεν έχεις τηλέφωνο;” (ενώ το τηλέφωνο με τον κερματοδέκτη είναι από την πλευρά αυτή, λίγο δεξιά από το κεφάλι της)

“Να το! Εδώ είναι κυρία! Χρειάζεται κέρμα όμως για να τηλεφωνήσετε“, απαντώ ευγενικά και σχετικά πρόσχαρα.

“Δώσε μου κέρμα να πάρω τότε”, μου λέει αποφασιστικά.

“Εμ, αν θέλετε, δώστε μου να σας χαλάσω σε ψιλλά για να καλέσετε.”

“Όχι! Δώσμου! Εσύ θα μου δώσεις!”

“Τι λέτε κυρία; Αφού εσείς θα τηλεφωνήσετε. Εγώ θα σας δώσω;”

“Ναι! Δικό σου είναι το τηλέφωνο! Εσύ θα μου δώσεις! “

“Μα, εγώ θα χρεωθώ το τηλέφωνο, θα σας το πληρώσω κιόλας;”

“Που να ψάχνω τώρα το πορτοφόλι μου; Δεν πρέπει να είναι εδώ. Δεν μου μιλάει τώρα τελευταία. Άντε, δώσε μου κέρμα σου λέω!”

“Κυρία.. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό.. Λυπάμαι.. Κρίμα που δεν σας μιλάει πλέον..”

“Ωχ! Το λεωφορείο που περίμενα! Φεύγω τώρα! Άλλη φορά θα μου δώσεις…”

“…”