- εισιτήρια;
- λαχεία;
- μαγειρευτό φαγητό;
- τρέλλα;
Υπάρχουν πολλές εκδοχές που θα συμπλήρωναν αρμονικά την ερώτηση του πελάτη, που έρχεται αντιμέτωπος με ένα μεγάλο περίπτερο ή έναν αφοπλιστικό -σε όψη- περιπτερά. Και πιστέψτε με, έχω ακούσει έντεκα χρόνια τώρα, πολλές απίθανες λέξεις να την συμπληρώνουν την ρημάδα.
Να ‘ναι που όντως, έχουμε αρκετά απίθανα μικροπράγματα να προσφέρουμε; Να ‘ναι που υπάρχει και η γενικότερη ευχέρεια και ευκολία των κατοίκων αυτής της πόλης (ίσως και της χώρας ολόκληρης) να ψωνίσουν από το περίπτερο, παρά να μπουν σε ένα -κάθε λογής- παντοπωλείο;
Εδώ πάντως, η ερώτηση αποσκοπεί στην αποσαφήνιση ορισμένων εννοιών. Τι είναι αυτό το OniBocho; Πως προφέρεται; Τι σημαίνει; Γιατί αυτό κι όχι κάτι πιο “νορμάλ”;
OniBocho: (Όνι Μπόκο) η λεπίδα του δαίμονα. Διάσημο ξίφος, του Δοκιμαστή Ξιφών Yamada Asaemon, για λογαριασμό του Σογκούν, την εποχή του Σογκουνάτου των Τοκουγκάβα (Tokugawa Shogunate).
Γιατί τον τίτλο αυτό; Μια κοφτερή λεπίδα, η οποία δεν πρόκειται ποτέ να στομώσει, να πάψει να κόβει, να τεμαχίζει σε κομμάτια την πραγματικότητα, την κοινωνία, τα λάθη και τα κακώς κείμενα. Είναι μια απόπειρα, η κριτική να μπει βαθιά στην καρδιά της κοινωνικής συνείδησης, με σκοπό την κατάδειξη -και ίσως όχι μόνο- αυτών που όλοι οι ευαίσθητοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι παρατηρούν και καθημερινά τους πιέζει, τους πνίγει, τους πεθαίνει.
Σκοπός μου δεν είναι η κωμωδία. Δεν αποσκοπώ στο να σας κάνω να γελάσετε με αυτές τις ιστορίες κι αυτούς τους χαρακτήρες. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι με καθημερινά προβλήματα, αδυναμίες κι ενδεχομένως στερήσεις. Αυτό που σίγουρα ισχύει για όλους όμως, είναι η έλλειψη βασικής, ανθρωπιστικής παιδείας. Αυτής που μας μαθαίνει για τον σεβασμό προς κάθε τι ζωντανό, προς το περιβάλλον μας, προς την ελευθερία των υπολοίπων γύρω μας. Αυτής που μπορεί, κάποτε, να οδηγήσει στην απόλυτη πνευματική ελευθερία.
Αν ήρθατε λοιπόν εδώ, με σκοπό να γελάσετε, διαβάζοντας τις -για μένα- πικρές ιστορίες που παραθέτω, καλύτερα να το ξανασκεφτείτε. Σαφώς, είναι αδύνατον να μην γελάσετε -κάτι που δεν είναι απαραιτήτως κακό- όμως περισσότερο θα προτιμούσα να μου δώσετε την σκέψη σας. Κι εγώ, θα σας ανταμείψω με ακόμα περισσότερη τροφή για την σκέψη σας…
Παρακαλώ, τι θα πάρετε, λοιπόν;
Περιμενω πεινασμενος και ελπιζω η λεπιδα σου να σταθει στο υψος του πρωτοτυπου ονοματος της, φιλε μου. Ποσο κοστιζει το αναψυκτικο?….
Δεν υπάρχει ως τώρα άνθρωπος που να ονομάζεται φίλος και να έχει πληρώσει σε μένα για κάτι που θέλησε. Κι όπως έχω ξαναπεί, αυτή η δουλειά, δεν είναι για μένα. Χρειάζεσαι τεράστιες δόσεις κυνικότητας, που εγώ δεν διαθέτω, προκειμένου να ανταπεξέλθεις στην εσωτερική πίεση.
Ευχαριστώ για το σχόλιο. Και για τις προσδοκίες…
…λίγη αγάπη κ. Ονιμπότσο (sic) μου; Αντί για κυνικότητα θα μπορούσες να οπλιστείς με χιούμορ, υποθέτω, κ να επικεντρώσεις το ενδιαφέρον σου στα ωραία της καθημερινής εντριβής με το ανθρώπινο γένος, όχι τα λυπηρά του…
Αγάπη… Νομίζω πως είναι μια γενικότερη, ανθρωπιστική αγάπη, αυτή που με παρακινεί να δω τα γεγονότα έτσι.
Επέλεξα την κοφτερή λεπίδα, για τον εξής λόγο. Αν χρησιμοποιούσα το χιούμορ ως φίλτρο, είναι σίγουρο ότι θα έβγαιναν χαιρέκακα σχόλια, εκφυλισμός της κατάστασης, καθώς η ισορροπία μεταξύ χιούμορ και χλευασμού σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι πολύ λεπτή. Και δεν θα έβγαιναν απαραιτήτως από εμένα.
Χιουμοριστικά τα αντιμετωπίζω ζωντανά. Αργότερα, όταν τα ξανασκέφτομαι είναι που με πιάνει απογοήτευση για την έλλειψη των βασικών στοιχείων ανθρωπιάς, από τα σύγχρονα όντα…
ΥΓ. Θα χρειαστεί καθόλου τσίπουρο για εκείνη την εντριβή που λέγατε κύριε Menelmacar μου; Ειλικρινά, δεν μου αρέσει η ιδέα να τρίβω ξένες πλάτες δίχως απολυμαντικό μέσο! :-p
Πιστεύω ότι η συλλογή αυτών των στιγμών από άλλους ανθρώπους με λάθη της άγνοιας ή και της ανοησίας τους ,δε θα πρεπε να σε ρίχνει τόσο πολύ. Μάλλον θα ‘πρεπε να το αντιμετωπίζεις με χιούμορ μια και τέτοια περιστατικά μάλλον ομορφαίνουν τη ζωή μας, και διαβάζοντας τα δικά σου θυμήθηκα και δικά μου, που αν δεν σε ενοχλεί θα γράψω όπου θεωρώ ότι ταιριάζουν.
Νομίζω όμως ότι δε σε λυπεί η ανθρώπινη βλακεία, επειδή υπάρχει στο κόσμο,- αλλά το γεγονός ότι γίνεσαι αποδέκτης της αναγκαστικά, λόγω του επαγγέλματος σου, που οντας εσύ νοήμων και έξυπνος άνθρωπος,”μια κοφτερή λεπίδα”- και δε το λέω ειρωνικά-, αναγκάζεσαι να έρθεις σε επαφή με αυτούς, και δεν σου αξίζει κάτι τέτοιο, σε “πνίγει”, σε “πεθαίνει”. Μάλλον σε έχει πάρει από κάτω η δουλειά που κάνεις.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι έτσι, είτε γιατί έτσι γεννήθηκαν, είτε γιατί δε προσπάθησαν οι ίδιοι να γίνουν καλύτεροι, είτε γιατί δε διαμορφώθηκε το περιβάλλον για να γίνουν καλύτεροι από κάποιοιυς που έχουν εξουσία και δύναμη, είτε αυτοί είναι πολιτικοί είτε παιδαγωγοί, είτε γονείς.
Για να το πω και πιο απλά, δε με χαλάει ο οδηγός ταξί που ψάχνει για τσόντα, αν αυτό θέλει, αν εκεί τοποθετεί τον εαυτό του, καλώς,
Με χαλάει το ότι κανένας μέσα στη ζωή του(δάσκαλος, φίλος, πολιτεία) δε του ξύπνησε την ανάγκη για κάτι πιο ψαγμένο, και σε αυτό δε φταίει μόνο αυτός..
Και ξέρεις τι με φοβίζει; Το ότι ένας μεγαλογιατρός θα σε ρωτήσει ολόσωστα “Πόσο κστίζει αυτό το αναψυκτικό”, προφανώς δε θα μπει στο μυαλό σου καμμία κριτική να του κάνεις, όμως το μεσημέρι ο γιατρός αυτός θα πέρνει φακελάκι όλο το μηνιάτικο του φίλου οδηγού ταξί για να γιατρέψει τη μάνα του..
Εμένα αυτά με πνίγουν, με τα άλλα διασκεδάζω.
Συγνώμη για το μακρόν του σχολίου..
Καλημέρα και χρόνια καλά.
Να ξεκινήσω απαντώντας στα εύκολα, που είναι πως σαφώς και επιθυμώ να διαβάσω περιστατικά που έχεις στο δικό σου σεντούκι, αγαπητέ Βαγγέλη. Επίσης, όπως θα έχεις αντιληφθεί, ο γράφων δεν γνωρίζει όρια στα κείμενά του, οπότε και η εν κατακλείδι συγγνώμη είναι περιττή.
Τώρα, για τα πολύ όμορφα και σημαντικά που γράφεις, αν και θεωρώ πως κάποια έχουν απαντηθεί ήδη από τα γραφόμενά μου, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι δεν είναι αυτός ο τρόπος που σκέφτομαι. Δεν νιώθω, σε καμία περίπτωση να με πιέζει, να με πνίγει ή να με πεθαίνει η επαφή με τους ανθρώπους, ακόμα κι αν – και σε αυτό το σημείο έχεις απόλυτο δίκιο – γίνεται εντελώς καταναγκαστικά, λόγω χώρου εργασίας. Θέλω να πω, ότι θα μπορούσα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά και να ήμουν σωμένος και απαλλαγμένος από τέτοιες σκέψεις.
Είναι επιλογή μου να μην το κάνω κι αυτό έχει να κάνει με το που θέλω να φτάσω ως ον σε αυτήν την πλάση. Προσπαθώ να επεκτείνω την αγάπη μου, να την διοχετεύσω σε όσο το δυνατόν περισσότερα μέτωπα, όντα γύρω μου, αντικείμενα. Διότι, πρέπει να καταλάβουμε πως την διαφορά, μόνο με την αγάπη μας μπορούμε να την πραγματώσουμε. Αγάπη ελεύθερη και λυτρωμένη από δεσμά και όρια θρησκειών, πάσης φύσεως ομάδων, φυλών και συνόρων.
Για αυτό ίσως και να με “τσίμπησε” το σχόλιο σου, στο σημείο που λες ότι “δεν μου αξίζει κάτι τέτοιο”. Διαφωνώ. Ακόμα δεν έχω διαπιστώσει πως εγώ αξίζω για αυτόν τον κόσμο, αν και οι εσωτερικές μου διεργασίες άρχισαν πολύ νωρίς. Μάλιστα, ως άτομο θεωρούμαι από τους γύρω μου, πραγματικά αυστηρό με τον εαυτό μου, σε επίπεδα αυτοτιμωρίας και κάθαρσης.
Όσο για το πολύ επιτυχημένο σχόλιο με τον μεγαλογιατρό-υποκριτή που αναφέρεις, έχω να παραθέσω μόνο, με απόλυτη ειλικρίνεια πως, εδώ και χρόνια, έχω πάψει να κρίνω τα βιβλία από τα εξώφυλλά τους. Και μάλιστα, λιγότερη εμπιστοσύνη έχω σε αυτά με τα όμορφα και καλλοπισμένα εξώφυλλα. Αφήνω τα ένστικτα και τις κεραίες μου να πιάσουν τα μηνύματα που κάθε κίνηση και λέξη του άλλου εκφράζουν, κρίνω και ξανακρίνω επαναλαμβανόμενα, γιατί τίποτα δεν είναι σταθερό σε αυτό τον κόσμο και τα συμπεράσματα βγαίνουν κατόπιν ωρίμου σκέψεως και περισυλλογής.
Για αυτό θα προτιμήσω να μιλήσω με τον ίδιο τρόπο, στον πληθυντικό και κρατώντας τις ίδιες αποστάσεις, στον μεθυσμένο την νύχτα, στον λουσάτο το μεσημέρι, στην βίζιτα τα χαράματα, στο πρεζάκι το ξημέρωμα, στο παιδάκι το απόγευμα και στην φοιτήτρια το βραδάκι. Κι ακολουθώ, όσο βλέπω μονοπάτι…
Στα υπόλοιπα, περί έλλειψης παιδείας και ενδιαφέροντος από αυτούς που οφείλουν να ενδιαφέρονται -δεν εξαιρώ και τους ίδιους τους ευατούς μας για εμάς τους ίδιους, νομίζω πως είμαστε απόλυτα σύμφωνοι.
Ευχαριστώ για την επίσκεψη. Ελπίζω να σε ξαναδώ στο Ζωντανό Κουτί!